 |
|
Wedstrijdverslag 12 augustus
|
|
|
De wekker ging om 6 uur. Dit omdat ik de avond ervoor 63,9kg
woog en ik bang was dat ik geen kilo meer zou afvallen gedurende
de nacht. Ongegronde angst, want om 6 uur woog ik 62,9kg…
Met de fiets naar de weging die toch stiekem op 15 minuten
loopafstand is en even proef gewogen. Ik was intussen al weer 1
ons afgevallen en woog bij de officiële weging 62,8kg. Ik hoorde
dus net voor die weging tegen wie ik de 1ste ronde moest judoën.
En ik wilde het daarbij laten, ik hoefde de rest van de loting
niet te weten, want ik was van plan alles ronde voor ronde af te
draaien. Mijn 1ste ronde was tegen Koval, een sterke Russische
waar ik in de finale van de Super World Cup in Moskou 2007 een
vol punt tegen scoorde. En maar vriendelijk naar mij knikken bij
de weging, die Russische……
Na de weging reed ik met Lein (Marjolein van Unen, bondscoach)
naar de ‘vreetschuur’ om te ontbijten. Ik heb nog geprobeerd om
er een fiks ontbijt in te proppen, maar na een paar happen zat
ik helemaal vol! Hmmm, zou ik wel genoeg energie hebben om te
judoën? Gelukkig ligt er in de eetzaal een volle bak met
snickers. Na mijn bezoek zaten mijn broekzakken goed vol en was
de bak met snickers half leeg!
De avond ervoor had ik mijn tas al ingepakt en ik kon dus nog
even ontspannen…..’t is maar wat je ontspannen noemt…..ik hoopte
zo dat het maar alvast avond was, dat ik er niet bewust bij
hoefde te zijn. Nou, ik heb nieuws voor jullie, dat gaat jammer
genoeg niet! Je maakt alles mee, en het was een hel. Ik heb me
nog nooit zo faalangstig gevoeld als dinsdag…….Waarom doe ik dat
mijzelf aan? Waarom voel ik mij niet fantastisch dat ik
bevoorrecht ben om op de Olympische Spelen te mogen acteren?
Om 10.15 uur liepen Lein, Arnold (brons, bondsarts), Chris (de
Korte) en ik naar de bus voor vertrek naar de venue. Ik had mijn
‘relaxplaylist’ opgezet, maar door die muziek kon ik wel janken.
Dat heb ik toen niet gedaan, want vond dat maar raar. Lein zei
dat ik beter geen muziek kon luisteren dan. Bij de bus
aangekomen, stonden er meer mensen te wachten. Getsie, dat zou
vast proppen worden! Brutaal als Lein en ik zijn, gingen we
meteen op het randje van de stoep staan om zo de bus in te
kunnen sprinten. Alhoewel dat natuurlijk moeilijk gaat met een
loodzware, volgepropte tas. We hadden inderdaad zitplaatsen
naast elkaar, dat scheelde mij 20 minuten staan.
Ik had Dex Elmont gevraagd om warming-up mee te maken. Ik was
erg blij dat hij dat wilde doen, ondank zijn teleurstellend
verlopen judodag. Met hem heb ik een erg goede opwarming gedaan.
Explosiviteit, snelheid en kracht waren goed, nu nog alles eruit
halen wat er in mij zat……
Die Russische begon meteen te ‘rijgen’. Dan bedoel ik dat ze
probeerde mij compleet in haar greep op te sluiten! Ik voelde me
echt ingepakt zitten, maar kon wel tot score komen. Pfew,
moeizame bevalling. Met een schamele yuko won ik.
De 2de ronde tegen een Algerijnse, verliep iets soepeler. Nog
steeds durfde ik geen grote aanvallen te maken. Ik was zo bang
om een fout te maken, om te verliezen….maar zij deed echt
helemaal geen drol, dus kreeg ze straf na straf en heb ik de
wedstrijd op mijn gemak kunnen uit judoën. Aan mijn conditie zou
het die dag in ieder geval niet liggen, want ik was super
getraind, voelde ik.
Toen stond ik in de kwartfinale tegen een onbekende
Noord-Koreaanse. Nog nooit heb ik haar gezien op een toernooi,
maar ik zag wel hoe zij voormalig Wereld kampioen uit Argentinië
(Krukower) alle hoeken van de mat liet zien….Nog steeds met de
handrem vol op mijn judospel kon ik weinig potten breken bij
haar. Ik kreeg vrij snel een half punt tegen met een
schouderworp en snel daarop nog zo’n schouderworp: ½ + ½ = 1
punt……
Mensen, wat was ik teleurgesteld in mijzelf! Al die jaren hard
trainen om je droom (aan de hele wereld laten zien hoe goed je
kunt judoën) waar te maken en dan vervolgens bak je er niets
van! Allemaal doordat ik zo gespannen ben, bang om te verliezen,
geremd! ARGHHG….Ik was ff helemaal klaar met mijzelf! Wilde niet
nog een keer zo de mat op stappen……Alleen toen ik dat zo tegen
Lein zei, werd ze gek! Of liever gezegd, kwaad! Ze zei dat zij
er dan ook klaar mee was…..oeps, dat was niet mijn bedoeling! Ik
moest gewoon spanning kwijt, ff janken! Dat heeft wel geholpen
gelukkig.
Het duurde niet lang voordat ik weer moest aantreden in de
herkansing. Nu moest ik tegen die Argentijnse Krukower. Ik had
nog niet eerder tegen haar gejudood, maar Lein en ik hadden
beide ons huiswerk gedaan en ik had geen moeite met het
counteren van haar aanvallen. Ook kon ik zelf tot scoren komen.
Met een compleet vol scorebord, wist ik haar in de laatste
minuut in een houdgreep te leggen en was het volle punt een
feit. Daarna aantreden tegen de Sloveense Zolnir waar ik de
afgelopen tijd al zoveel tegen heb moeten judoën. Nou ja, als je
het judoën kunt noemen, want het lijkt meer op een kattegevecht!
Ik heb daar zo’n hekel aan! Gewoon vast pakken en werpen, dat
wil ik! Niet de hele tijd losmaken, en halve, slechte aanvallen.
Maar dat is nu eenmaal hoe zij judood en ik heb geen moeite met
het pareren van haar aanvallen. Gelukkig kon ik in het begin een
kleine score maken en kwam ik daarna niet meer in gevaar. Alweer
een schamel kokaatje, ach winnen is winnen, toch?
Nu mocht ik eindelijk voor de bronzen plak vechten! De verliezer
van de halve finale tussen Tanimoto (Japan, inmiddels 2-voudig
Olympisch kampioen) en Gonzales (Cuba,7-voudig wereldkampioen oa
ook editie 2007) zou mijn tegenstander worden……lekker hoor!
Tanimoto was de hele dag al oppermachtig, net als Decosse en dat
was dan ook de terechte finale die gewonnen werd met een
schitterend vol punt door de Japanse. Gonzales was dus mijn
opponent. Ik had nog in Spanje tegen haar getraind en merkte dat
haar judostijl mij wel ligt. Ze is loeisterk, maar ik doe niet
onder qua kracht. En mijn sterke punt, tempo in het spel
aanbrengen, zou er uiteindelijk toe leiden dat ze helemaal kapot
ging in de reguliere tijd! Voor beiden geen score in de 1ste 5
minuten, alhoewel ik wel dichtbij zat. Wat die Cubaanse niet
slim deed, was dat ze de scheidsrechter tegen zich in het harnas
joeg. Door zijn bevelen niet of tergend langzaam uit te voeren,
raakte de scheids zwaar geïrriteerd. En die ergernis heeft hij
volgens mij op haar afgereageerd, want in de golden score (zij
deed echt geen drol meer, terwijl ik aanvallend bleef) gaf hij
haar al snel een straf voor passiviteit! YEAH JIPPIE SUPER
……..huilen natuurlijk want brons was binnen!!
Ik wil zo graag mensen bedanken. Maar ben ik zo bang dat ik
mensen over het hoofd zie. Ik weet zeker dat iedereen die mij
heeft geholpen de afgelopen jaren, zich aangesproken zal voelen
als ik zeg: BEDANKT ALLEMAAL VOOR JULLIE STEUN, VERTROUWEN,
TRAININGEN, VRIENDSCHAP EN LIEFDE!!

Vanuit de handen van Anton Geesink kreeg ik mijn bronzen
medaille

mijn ouders gespot in het publiek naast sponsor Cees Pille en
zijn zoon

in de atletenlounge bekeken mijn ouders en ik mijn medaille van
dichtbij, ohw wat is hij mooi!

na afloop van de huldiging op het podium in het Holland house,
sprak ik met prins Pieter Christiaan. Helaas ontging mij veel op
die avond, maar wel een mooie ervaring!
|
|
 |